kaçır beni ahenk.

gönül sükûtu öğütürmüş

2012-02-09T14:42:00.000-08:00

karsız kışlayın

2012-02-03T16:57:00.000-08:00

"Günah işlemeyen bir kavim olsaydınız, Allah sizi yok eder, yerinize, günah işleyip af dileyen bir kavim yaratırdı."

Beşiktaş'taki Kazan Meyhanesi'nin kapısına bu hadisi assak mesela, altına şöyle yazabilirler: "Biz bu cümleyi ontolojik açıdan ele almaya devam ediyoruz. Since bilmemkaç. Yarın açığız. Sevgiler."

"Âsûde olam dersen eğer"

2012-02-01T17:00:00.000-08:00

Botlarım hala Almanya’da. Bot giymeyi hiç sevmiyorum da zaten. Dün gece yarım saate yakın bir süre bir taksinin geldiği yerden pişman oluşunu izlememi sağlayan camın hanesinden çıktım. Ayağımda bana ait olmayan topuklu çizmeler. Önce ayetelkürsi, sonra araya giren bir Orhan Gencebay şarkısı. Çizmelerle “hayallah bu kar da nereden çıktı ki şimdi” diye bağıran bir imajı taşıyarak yürürken Ahmet Türk’e benzettiğim bir adamın suratına uzun uzun baktım ve o da bana esasında yol vermekte olduğunu gösterir bir mimikle karşılık verdi.

Sonrası, hatta saatler sonrası şöyle oldu:

-Ben x’ten çok korkuyorum. Vallahi bak çok korkuyorum.
Şöyle bir bakmalar oldu. Sonra işe geri dönmeler oldu bir süre ve cevap yalnızca:
+ “Korkma”. Eninde sonunda göreceğin x olacak zaten. Korkmaman lazım, hem nereden çıktı bu şimdi? Daha…
-İnşallah x olmadan evvel y olur.

Yüzüm gülüyor olabilir. Gülmezsem ağlayacağım çünkü. Öyle olmuyor mu size hiç? Ağlamak üzeresinizdir ve ağlamayı bertaraf edecek tek refleks gülmektir o esnada. Herhangi bir muhatabımın yüzünde ben bunu görebiliyorum da siz bunu niçin anlamıyorsunuz? Lan gözüm yaşardı. Belki de ciddiye alsanız benimle beraber ağlayabilirsiniz ve bu da oldukça dramatik olur tabi. İkimiz için dramatik olurdu.

Bu hikaye topuklu çizmelerle ilgili bir sona bağlanamayacak. Ayrıca x eşit değildir topuklu çizme giymek, keza y de.

netame

2012-01-29T15:03:00.000-08:00

Bir işe başlarken ya da öncesinde; "hayırlısı"nı dileyebildikten sonra, zamanla, işin zor ve ağlatan kısmını da tecrübeleyip, vaktiyle "hayırlısı" demiş olmak hasebiyle ve sanki hakkıyla tüm süreç boyunca o işin "hayırlı" olduğu noktaları aradığımız zamanlar ve o işin "hayırlı" oluşuna etimiz ve budumuzla kani olduğumuz zamanlar hepimize kapak olsun.

mübarek bir aylar

2012-01-28T14:54:00.000-08:00

İlerde bir gün, bugün niçin böyle hissetiğimin açıklanmasını isteyecek olabilirim. Bunun için bu aralar yazmak veyahut anlatmaktan ziyade son bir ayın her günü bir fotoğrafımı çekip bir yere istifleseydim; iyiydi.

Öyle bir blog vardı –hala var- : Adam her gün fotoğrafını çekiyordu ve ölmeden önce yapılması gerekenler adlı milli eğitim bakanlığı kokan bombok bir liste yapmıştı. O listedekileri gerçekleştirdikçe yazıyor ve listedeki hayata geçirilmiş maddenin rengini değiştiriyordu. Adam artık bloga post girmiyor. Ölmüş olabilir. Allah rahmet eylesin.

Rahmet demişken yarenler, cemaatte rahmet olduğunu bilmesem, bu gerçek bir peygamber sözü olmasa neler olurdu, bilemezsiniz. Bildireyim: Dağları delerdim. Bunu niçin yaptığımı setredeceğim. Dağları delerdim. Ama deldikten sonra oraya yerleşirdim. Orada kalırdım, çünkü o dağı delmekteki amaç beni büyülerdi; kalakalırdım. İşte ne güzel hikaye olurdu bu! Ne büyük iş olurdu!

İş demişken yarenler, işe girmeyeceğim. O işe girilmeyecek. Babama harç parasını ödetmekten abartısız bir şekilde hicap duyuyor olmama karşın. Belki sadece harç parasını ödemek için girilecek bir işe ya da başka bir sürü şey de olabilir tabi. Bundan bir on sene sonrasını hayal edebiliyor musunuz? Ben ediyorum. Dünyevi vaat diye bir şey yok yarenler.

Vaat demişken… Demeyelim.

"Bâkî çemende hayli perîşan imiş varak. / Benzer ki bir şikâyeti var rûzigârdan."

2012-01-25T14:14:00.000-08:00

Almanlar birisine hakaret etmek istedikleri zaman "Er/sie hat keine Pläne” * diyebiliyorlar. Yani; sanki bu dünyaya ait değil, çünkü dönen dünyaya tutunmak için hiçbir şey yapmıyor [görevimiz tehlikedeki cırt cırt oyunu gibi düşünün]. Tutunmak için bir şey yapmaması bir yana, nasıl tutunulur, ona dair bir fikri de yok. Dolayısıyla bu dünyaya ait oluşunun herhangi bir amacı ve hatta kanıtı da yok.

Ne derler bilirsiniz: Alman zalımlığı evlerden ırak.

*bir planı yok.

kış uykusu diye bir şey varsa, yarın yatacağım ona.

2012-01-19T10:37:00.000-08:00

kafamda filler nokta. hastalıktan bir kişi bile edemiyorum, ama yarın üç profesöre tezimi sunacağım. korkudan, kaygıdan ve hastalıktan ağlamalar ve kafamda filler.

kış uykusu diye bir şey varsa, yarın yatacağım ona.

2012-01-16T17:18:00.000-08:00

Ömrümde bu kadar anlamsız bulduğum bir şeyi bu kadar istemeyerek yapmadım. Ağzımda galiz küfürler. Midemde ağrılar. Gerçekten diyorum; hiçbir manası yok.

Sunumdan hemen sonra ölsem mesela; akademi otursun vicdan azabı çeksin ve hiç kaderci olmasın (derler ki kadere de inanmasın). Son sözlerimden hemen önce "inovasyon" dersem, bunun hesabını kim verecek düşünsünler bence.

Her neyse.

Sinirim geçmedi de.

Aşık kızlar çok tatlı oluyorlar. Valla.

basbayağı

2012-01-12T15:13:00.000-08:00

Surat asmanın hakkım olduğu bu günler hızla geçsin istiyorum ve fark ediyorum: Hiçbir şey değişmeyecek; hisler, fikirler ve koşullar memnun olduğumuz ya da olmadığımız haliyle kalacak zannettiğimiz anda bir şeyler bizi dürtüyor. Karar vermeyi ve bir şey yapmayı emrediyor bir şeyler. Bu durumdan ürküyorum; Allah var şimdi.

"gencölmek"

2012-01-08T10:17:00.000-08:00

Dün, bir arkadaşımdan ayrıldıktan sonra durakta otobüs beklemeye koyuldum. Beklerken oturayım dedim. Bir Kadın & Bir Erkek’teki oyuncuların olduğu afişe bakıyordum; kafamı sağa döndürmüştüm. Yanıma –sağ yanıma- bir adam oturdu. Sonra kalbini -yani sol göğsünü- tutup, omzuma düştü. Gözleri açıktı ve maviydi. Kalbini tuttuğu andan omzuma düştüğü ana dek, şaka yapıyor zannettim. Omzuma düştükten sonra yerimden kalktım ve ağır gövdeyi tutup, durak oturaklarına yatırmaya çalıştım. Adam öldü zannettim. O ifadesiz yüz, bana ölü olduğunu düşündürdü. Yapılabilecek hiçbir şey bilmiyordum. Boynundan nabzını yokladım. Atıyordu. Ama yüzü ölüydü. Ölecek diye düşündüm. Tekrar nabzını yokladım; atıyordu. Ama ölecek, dedim. Sonrası hengâme: Ambulansın numarasını bilmeyen kıza ambulansın numarasını söyledim; bir daha hiç unutmaz. Kulağına küpe olur hatta. Ambulans kırk dakika gelmedi. Kimse adamı kımıldatmaya cesaret edemedi. Bir teyze, adamla ilgilendi. Ayıldıkça öksürttü. “Aferin, aferin öksür “dedi sıkça. Ama daha sık olarak “çok gençsin be oğlum” dedi. Gençlik mi? diye sormadan edemedim kendi kendime. Ambulans gelip, adamı götürdükten sonra otobüs beklemeye devam ettim. Otobüse bindiğimde elimden yabancı bir parfümün kokusu geliyordu.

termodinamikten entropi tüm sevenlere gelsin

2012-01-02T14:12:00.000-08:00

Yaşıtlarımın kırklı yaşlarda babaları varken, ben bir yeğenime "aguuk" başka bir yeğenime de "aşık mı oldun teyzeciğim?" diyebiliyorum.

gören kim görünen kim

2011-12-31T15:00:00.001-08:00

içimde gesi bağları

2011-12-31T08:49:00.000-08:00

Yağmurun melali emreden bir tarafı var. Bu emre muhatap olan vücutlar da sokağa çıkınca hoyratlaşıyorlar sanki. Melalin de ürkütücü bir tarafı var demek ki. Buraya, bu araya birçok alıntı sıkıştırılabilir. Futboldan biraz anlıyor olsaydım, futbola atıfta bulunup işin alıntı yapmaya müsait olduğunu belirtebilirdim, ama heyhat!

Televizyonda bir ünlünün kotasyon dediği günden bu yana belki de, iktibasla arama mesafe koydum. Bazen işlevsel olmuyor mu? Oluyor. Ama zekayı ritminin dışına çıkarmaktan korkan muhatabın konforuna konfor katmak ve onun ancak o ritm çerçevesinde ikna olabileceğini görmek, yani durumu çok muteber birinin lafıyla nihayete erdirmek, beni çok üzüyor. Sakinleşelim diyorum; ney üflenmesin, kuşlar ötmesin belki, ama Allah aşkına sakinleşelim ve yalnızca birbirimize ait alanlara misafir olalım.

Size bunu teklif ediyorum.

maksûd ile mabûd

2011-12-29T16:57:00.000-08:00

Bu gece Cuma gecesi. Ben şu an yorgunum. Tezimi bitirmek üzereyim. Bitirme çizgisine yaklaşırken, ne yazdım ben acaba bu kadar zaman diyorum kendime ara ara. Tezin sonuna şöyle bir not düşmek isterim: "İmtina etmek gayri akademik bir dilse, et onu!" Zira tez danışmanım, imtina etmek, kafi gelmek gibi fiillerin üstünü çizmiş.

Amacım tüm samimiyetimle, bu Cuma gecesinde, yatmadan evvel bir paylaşımda bulunmak:

"Din, samimiyettir."
(Hadis-i Şerif)

Şimdi dağılabiliriz.

tâhâ sûresini oku o zaman

2011-12-24T15:10:00.000-08:00

İçimdeki kaygıyı anlatamıyorum. Anlatmayı isteyebilecek kadar bile gücüm yokmuş gibi geliyor. O yüzden bir sakinliğe bulandım galiba. Bulanmak deyince kendimi una batırılan balıklar gibi düşünüyorum hep; komik oluyor. Office 2010'u indirmeye üşendiğim için CD'sini çekmecede buluverdiğim office 2003'ü kullanıyorum. O kadar nostaljik geliyor ki eski fotoğraflara baksam bu kadar etkili olabilirdi.

Korkuyorum.

göğüs diyorlar, döş diyorlar, sine diyorlar.

2011-12-18T09:26:00.000-08:00

Çektiğimiz acıları çekmemiz gerektiğini düşünmekte tevekkülü de aşan bir edilgenlik seziyorum. Çektiğimiz acıları çekmememiz gerektiğini düşünmekteyse küfre varan bir isyankarlık var; biliyorum. Ne olacak şimdi?

işte öyle bir şey.

2011-12-01T15:40:00.000-08:00

düşünün: iki tane paralel olarak konumlandırılmış düz ayna karşılıklı duruyor. siz alttan ısıtmalı bir odadasınız. burada sadece siz varsınız. yerdeki halıfleksin varoluş sebebi sizsiniz neredeyse. anlam yalnızca sizden. herkese sizden. o paralel ve düz aynaların ortasındasınız siz ve...

bana amirim deme, memursun de.

2011-11-15T16:28:00.000-08:00

Kaç metrekare olduğunu hatırlamadığım odamdan, 90 m²'lik bir eve taşındım. Tek başıma. Balkon da var. Gün boyunca güneş alıyor, Üsküdar'da ve camdan elimi uzatsam denize parmağımın ucuyla dokunacak ve o sallanan Ramazan lokantasını sabitleyebilecek gibi oluyorum. Benden önceki on numara [kompliman olarak değil elbet] gözlükleri ve uzun boylu bir oğlu bulunan teyzenin kokusu daireye sinmiş. Tütsüleri çare olarak görüyor ve hindistan cevizli ve tarçınlı olanları özellikle tercih ediyorum.
İşe girdim. Okula yalnızca iki gün gittiğim için ekmeğimi çıkarabiliyorum. Kendi çayımı kendim alıyorum ve artık annemlerin umreden getirdikleri ve ailenin tüm hanelerinde içilen arap çayını mutfağıma sokmuyorum. Çaydanlığı yeni aldım; bakır. Kendi peynirimi alıyorum Migros'tan bazen, ama çoğunlukla İtimat'tan. Bim'e gidiyorum arada temizlik malzemeleri almak için ve [nasıl unuturum] çikolata vesaire. Casey keksiz kalmamaya gayret ediyorum; kötü günler için bile saklıyorum. Sebze alıyorum. Karnıbahar, patlıcan, enginar pişiriyorum. Eve bamya sokmamaya çalışacağımı buradan açıklamak isterim. Dediğim gibi; ekmek alıyorum. Taze ekmek alıyorum. Gazete okumuyorum.
Kapının önüne paspas aldım. Üstünde hiçbir şey yazmıyor çok şükür [welcome nasıl bir fiyaskoydu zaten?].
Hiç yorulmuyorum. Geceleri bir basamak tırmanmak suretiyle girilen odamda deliksiz uyuyorum. Delikleri kendim açıyorum. Sabah namazına kalkıyorum. Kitap okuyorum. Televizyonum yok. Çoraplarımı kütüphaneye koymamak gibi çabalarım da var.
Buzdolabım gürültülü değil ve içinde anlamsız yiyecekler yok. Ev sıcak. Doğalgaz faturasını henüz dert etmeye başlamadım. Fanı evde bıraktım.
Halıları kendim aldım A101'den. Halı değil kilim aslında. Perdeler eski moda ve güpürlü; asla değiştirmeyeceğim.

Ben bu düzeni kurmaya çalışırken koltuk da almak gerekti tabi ve sehpa. Aldığım dükkandan kendim getiremedim ve kamyon tuttum. Dün getirdiler sağolsunlar.
İlk önce tekli koltuğun biri geldi [ne o, berjer mi?], onu camın önüne koydurdum. Çatıları izlerim oradan diye düşünüyorum. Sonra sehpa; salonun orta yerine. Sonra ikili koltuk; duvarın dibine. En son da diğer tekli koltuk. Dedim ki terli, kokulu ve perişan kardeşe: "Onu da diğerinin karşısına koyabilirsiniz."

-Koymuyorum.
[Nasıl?]
-Koymayacağım.
[A a! Ne diyorsunuz ya?]
-Unut abla, bırakmayacağım bu koltuğu. Kusur bakma. Alamayacaksın diye kusura bakma, ama şey yani... Soğuk oldu evin, kapat kapıyı bence.

bana derhal bildirildi tabi

2011-11-13T13:45:00.000-08:00

Büzük dudakları, tarağı tanımayan saçları, asimetrisi bariz olan kaşları ve kırış kırış yüzüyle poz vermiş Neyzen Tevfik, galiba geride bırakılan görsel hatıralar bağlamında talihsiz bir zat.

Ancak:

Izdırabın sonu yok sanma, bu alem de geçer,
Ömr-i fani gibidir, gün de geçer, dem de geçer,
Gam karar eyliyemez hande-i hurrem de geçer,
Devr-i şadi de geçer, gussa-i matem de geçer,
Gece gündüz yok olur, an-ı dem adem de geçer.

bir düş gördüm efendiler

2011-11-12T17:14:00.000-08:00

Feryad edip hiçbir dala konmadan
Gönül havadaki dönen kuş imiş
Gam ile mihneti mesken edindim
Bir bakarsan yalan dünya boş imiş

Seher vakti bülbüllerim ötmedi
Çok rica eyledim sözüm tutmadı
Bir vakit hoş günüm devran etmedi
Kahpe felek kara bağrım taş imiş

Allı turnam ayrılmazdı katerden
Bahanam yok ayrılamam kaderden
Dünyaya bakmadım gamü kederden
Benim başım ne belalı baş imiş

Seher vakti bülbül başlar figana
Hele bir nazar kıl fani cihana
Nice canlar geldi geçti bu hana
Güvenmeyin dostlar dünya düş imiş

...

****

"Pa-ra-le-li-tät"

Paralellik. Bir annenin yeni doğmuş çocuğuyla şekillenen hayatını yürütme şekli olarak değil tabi. O ilişki bir kesişmeyle başlıyor ve acıların dürtmesiyle kedere batıp gidiyor. Paralellik söz konusu bile değil. Adını koyduğum mefhum, kişiyi –ya da diyeyim sadece beni, [ne olmuş?]- ıssız sokakların köşesinde bekleyen ve bir hapşırıkla taarruza geçen köpekler gibi gafil avlıyor ve sorumluluk olarak bile anlamlandırılamayacak ağırlıkların altına sokuyor. Sonra o ağırlıkların altında sağ kalabilmiş kısımları fark etmek. Burada tansiyonum yükseliyor yarenler. Tam burada. Varlığından haberdar olduğunuz soyutluk yok oluşa doğru bir yoldadır. Bilmiyor muyuz? Emin de değilim aslında.

Kesinlik ile ilişkim bitmiştir. Tanımların akademik yaşantımı kolaylaştırdığı günlerin de sona ermesi en büyük temennim. Nasihatlerdeki ve tavsiyelerdeki kesinlik kokusunu uzaklaştıralım isterim; ayıp oluyor artık. Ben Freud değilim, siz de değilsiniz. Dolayısıyla kesinlikle hakikati takas ediyorum, ama kolum elbette havada kalacak. Yan yan sırıtmayın. Çünkü, hakikat kelimesini “hakkaten” ifadesi dışında kullananlara öyle yapılıyormuş diye duydum; bir kısmı müstesna tabi.

Sabahların uyanma anına götürün beni, sonrası elhamdülillah.

"Entspannung"

2011-11-06T15:55:00.000-08:00

Bakınız! Geçen sene Kurban Bayramı'nda da bir post girmişim. Her halükarda geçen yılki bayram, bugünden iyiymiş. Akşamına körili tavuk yemiştim; çiğnemesi kolay.

mahsun süpertitiz ve arabası

2011-10-31T06:40:00.000-07:00

Şimdi sağ arkamdan vuran güneşin tanıklığında, Çamlıca’daki anten direklerine ve birkaç otoyola nazır bir durumda öğrencisi olmadığım okulun kütüphanesindeyim. İki saat evvel bu katta tek başımaydım ve biraz soğuktu burası, ama birkaç kişi daha geldi ve nefeslerimiz ve güneş sağolsun; ısındım.

Beni İngilizce’den soğutan ve olmayan çalışma sistematiğimin neresine yerleştireceğimi bilemediğim makaleler önümde duruyor. Büyük olasılıkla bu word sayfasının arkasında pencere pencere dizililer. Rahatsız olmam gereken aşamaya daha gelmedim aslında ve bu beyaz masanın içinde gömülmüş olmak bir miktar keyif de veriyor bana; galiba.

Bu beyaz masa, sınırlarımı bir metreyle belirliyor. Dirsek hizamdan yarım metre yüksekte olandan sonrasını görebilirim ancak. Bu da benim boylarımda biri için duvardaki klima, sağdaki iş yerinin bacası ve karşıdaki çam ağacıyla sınırlı kalabilir. Yanımdakilerle iletişime gerek yok şimdi ve hiçbir zaman olmayacak. Herkes kendi özerk alanında, gürültü etmeden istediğini yapacak. Bu böyle, Allah izin verdiği müddetçe sürüp gidecek.

bir fanın söylettikleri ya da evi kim karaladı?

2011-10-22T16:55:00.000-07:00

Bir kadının bir evi arkasında bırakıp sokaklara atması kendisini, bir erkeğinkinden daha büyük meseledir; kabul. Kadın ve ev arasındaki ilişki nasıl bir doğal süreçten geçerse geçsin, en nihayetinde bu ikili arasındaki bağı kırmak ya da zayıflatmak daha büyük bir enerji gerektiriyor; kabul ve burada kimyasal bir dil kullandım.

Sokakta olanın insanı, hiçbir surette bunaltmayacağı, kendisinden uzak tutma ihtimalinin olmayacağı varsayımının bu kadar kabul görüyor oluşuna şaşırıyorum. Yalnızca ilkel bir zihnin ve ruhun arzusu mu sokağın aslında cezbetmiyor oluşundan hareketle evdeki saksılara tutkuyla bakmak? Çiçeklere su vermek, börek yapmak, çay içmek, örgü örmek, kedi bakmak, kitap okumak, gazete okumak ve belki de gazetelerde boğulmak?

Kadınlar ve dışarıya duydukları arzu, erkekler ve zaten dışarıda oluşları ekseninde gelişen tartışmalar hiçbir doğruyu savunmuyor sanki. Ama tartışmaya dahil olmak demek, bu konuda normatif yargılar ortaya koymak anlamına geliyor ki bu yargılar da –şöyle bir baktığımızda- aynı kapıya çıkan şeyler oluyor. Herkes Ayşe Arman oluyor mesela.

Gece vakti aceleci olmayan topuk tıkırtılarını duyup kendini özgür hissetmenin neresi anlamlı? İçinizdeki boşluk ve titrekliğin dışarısı tarafından giderileceğine inanmak ne kadar özgürleştirici? Dışarıya mahkum olmak diye bir şey var ve bir çocuğum olursa ona ilk öğreteceğim şey bu mahkumiyetten kurtulması gerektiği olacak.

MESUT İNSANLAR FOTOĞRAFHANESİ

2011-10-21T16:07:00.000-07:00

O akşam işimden erken çıkabilmiştim. Şöyle Beyoğlu'na kadar bir uzanayım, dedim. Köprüden, saatlerdir pis hava ile dolmuş ciğerlerimin teneffüs hakkını vererek, Haliç’i ve Boğaziçi’ni selamlayarak geçtim.

Bir zamanlar oturduğum semtlerin vapurları yine hep o hareket telaşı içindeydiler. İşte Kadıköyü’ne kalkacak 6 vapurunun zili çalmaya başladı. İşte Boğaz’ın Anadolu sahilini yapacak 6, 5... Bir zamanlar saniyeleri bile kıymetli olan bu kâh küsurlu, kâh küsursuz rakamlar şimdi benim için eski ehemmiyetlerini ne kadar kaybetmişler! Zil istediği kadar acılaşabilir, memur demir kapıyı kapamak tehdidini istediği kadar ileri götürebilir; ben artık o vapurların yolcusu değilim, benim oralarda artık kimsem kalmadı. Yüksekkaldırım'dan istediğim kadar oyalana oyalana çıkabilirim. Tünel’e varınca tramvay bekliyormuş gibi üzüntülü bir hal alarak tramvaya binenleri seyreder, sonra yayan gitmeye karar vermiş bir insan tavrıyla etrafı seyrede ede Galatasaray'a, Taksim'e kadar yürüyebilirim.

Karşımdan insanlar geliyor, arkamdan insanlar geliyor. Arkamdan yürüyenler nihayet beni geçiyorlar, karşımdan gelenlerin bazılarıyla bir an bakışıyoruz; bazıları beni görmüyorlar, benim de görmediklerim oluyor, bana sürtünenler, çarpanlar oluyor. Erkekler, kadınlar, uzun boylular, kısa boylular, yaşlılar, gençler, güzeller, çirkinler, zenginler, fakirler... Kocalı kadınlar, henüz nişanlılar, yalnızlar, kolunda sevgilisi olanlar, anneleri yanında yürüyen küçük çocuklar var. Cahit Sıtkı'nın, bir şiirinde "gün hazinesi" dediği bacaklarını uzun konçlu şosonlarda hapsetmiş bir ömür hazinesi genç kızlar var. Yalınayak çocuklar da var. Ayakları muhafazalıların arasında seğirtip gazete satmaya çalışıyorlar. Fakat ayakları üşümüyor gibi, herhalde alışmışlardır, diyorum. Hem onlar da kunduralılardan daha az mesut görünmüyorlar. Onlardan gazete alan zenginler, verdikleri paranın gerisini istemiyorlar. Bu onların sevincini bir kat daha artırıyor.

İki yanımda bu insanları, giydirmeye, doyurmaya, eğlendirmeye, bir kat daha mesut etmeye mahsus dükkanlar, mağazalar, salonlar var. Onların camekanları önünde durmaktan, hayale dalmaktan kendimi alamıyorum. Şu oda takımı ne güzel! İnsan yemekten sonra şu geniş koltukta kimbilir ne kadar rahat eder! Şu abajur, elindeki örgüsüne dalmış karısının yüzüne kimbilir ne tatlı bir pembelik verir. O zaman koca, gazetesini bırakarak karısının seyrine dalar... Şu masa, karşıki mağazada satılan radyolar için bilhassa yapılmış gibi, tam uygun gelecek. Radyonun üstüne de şu ileride, antikacıdaki biblolardan biri... Şehrin en büyük mobilyacısı bütün bir yatak odası takımı teşhir ediyor. İki kişilik karyola, atlas yorganı serilmiş, başucunda komodinine, üstündeki gece lambasına, yerde küçük halısına, pencerelerdeki tül perdelerine varıncaya kadar düşünülmüş, tam bir yatak odası... Perdeleri arasında da bir kış dekoru gözüküyor. Bütün oda kızıl bir aydınlık içinde, sahiplerini beklemekten sabırsızlanıyor gibi...

Fakat bütün bu eşyayı nereye taşımalı? Şu kat kat apartmanların hangi katı benim olabilir? İlerliyorum...

Ya şu mağazadaki mavi kolye. Tanıdığım kızlardan şu en mavi gözlüsüne ne kadar yaraşacak! Fakat o kız benim sevgilim değil ki!

Bir kunduracının camekanında yanlara doğru kaçışmış gibi duran, kimi kapalı, kimi daha dekolte, bütün mahremiyetleri ile kadın terlikleri, bütün bir ev hayatını hayal ettiren terlikler...

Ah şu kadın eşyaları, çamaşırları, elbiseleri satan mağazalar... Düşünüyorum ki, bütün o çamaşırlardan, elbiselerden, tayyörlerden, mantolardan istediğim kadar alacak param olsa da, onları kullanabilecek, onları giyebilecek, "bütün bunlar senin için" diyebileceğim kimsem yok.

Sanki bütün bu mağazalar, bütün şu insanlara, saadet satıyorlar. Şu manavdaki renk renk, türlü türlü yemişler, meselâ şu iri, sarı kabuklular portakal değil, bir sofra saadetini tamamlayacak bir başka lezzet, koku ve serinlik saadetidir. Şu satıcılar avaz avaz bağırarak, şu sattıklarımızdan da alın, daha çok mesut olun, demek istiyorlar. Hele şu köşede, ta Vefa'dan getirilmiş boza şişeleri. Bu, yemekten birkaç saat sonra, bir babanın, ailesi efradına, üzerine tarçın ekerek, leblebiler koyarak yudum yudum tattıracağı bir nev'i şahsına münhasır saadet değil de nedir?

Bu caddeye ne kadar da çok fotoğrafçı toplanmış, şimdiye kadar kaç tanesinin önünde resimleri seyre daldım. Bütün bu mesut insanlar buralara da saadetlerini tespit ettirmek için koşuşmuş olacaklar. Bu resimlerde, yaşayacaklarından daha uzun zaman tebessümleri devam edecek. Şu gelin, demin gördüğüm kocalı kadın değil mi? Şu pembe yüzlü, çift örgülü saçlı küçük çocuk, daha demin sıçrayarak yanımdan geçen genç kız değil mi? Belli belli! Bu fotoğrafhanelerde hiç ölülerin resmi yok. Zaten en yakın mezarlık buraya kilometrelerce uzakta. Bu caddede ancak mesut dolaşılabilir. Yalnız bu caddede bulunmak insanı mesut etmeye kafidir. Yaşadığımı, ben de saadetimi düşünmeliyim. Şu kadar dükkanın içinde elbette beni de mesut, hiç olmazsa memnun edebilecek şeyler satanlar da yok değil ya! Şuracıkta kunduralarımı boyatabilirim. Şu kravatı pekala satın alabilirim. Yeni gelmiş şu şiir kitabı bana pekala zevkli saatler geçirtebilir. Ben de pekala şu mesut insanların fotoğraflarını çıkarttıkları fotoğrafhanelerden birine girebilir, ben de mesudum, benim de resmimi çekebilirsiniz diyebilirim. Fotoğrafçı da itiraz edemez, sizin kimseniz yok, fotoğrafı ne yapacaksınız, diyemez. Sorarsa, elbette günün birinde benim de bir sevgilim olabilir. Sizin çekeceğiniz bu en güzel fotoğraf onun çantasının gizli bir köşesinde, güzel kokular içinde yatabilir, derim.

Sonra, beni sevecek kimse çıkmasa bile, haberiniz yok mu, yeni bir şiir kitabım intişar etti, bu kitap pekala bana şair dedirtebilir ve kimbilir, zaman gelir, edebiyat tarihçisi, bu kitap intişar ettiği zamanki fotoğrafımı arayabilir. İstikbalin nefis kağıtlı bir edebiyat tarihinin sayfaları arasından bütün gençliğimle tebessüm edebilirim. Evet, evet, hiç olmazsa genç değil miyim, ağarmış saçlarımla, biraz bezgin duruşuma bakmayın, nüfus tezkerem yanımda, buyurun, ben daha genç sayılırım. Ve sırf genç olmam, benden isteyeceğiniz tebessümü dudaklarımda yaratabilir.

Bir fotoğrafhanenin önünde bir otomobil durmuş ve etrafında bir meraklı kalabalığı hasıl olmuş. Yaklaşıyorum, otomobilin içi, camların kenarları bütün çiçeklerle süslü. Demek gelinle güvey fotoğrafhanedeler. Ben de bu fotoğrafhaneye girer, hem fotoğrafımı çıkartmış olur, hem de hayatlarının en mesut zamanlarından birini yaşatmakta olan bu çifti, kapıdan çıkmak üzere iken olsun, bir defa selamlarım.

Bütün duvarları fotoğraflarla kaplı holde bekliyorum. Bütün fotoğraflardaki insanlar tebessüm ediyorlar. İşte, yeni rütbesinin verdiği gurur ve emniyetle istikbaline gülümseyen genç subay. Büyük bir lastik topu dünyanın en büyük hazinesi imişçesine sıkı sıkı tutmuş, yanaklarından sıhhat fışkıran gürbüz çocuk. Bir fakültenin mezunlar hatırası: Hocalar, memnunluk ve iftihar içinde; yeni mezunlar da hocalarının etrafında, sırtlarından bir yükü atmış, uzun bir yolu bitirip bir ağaç altına oturmuş insanların saadetiyle gülüyor, hep gülümsüyorlar.

Sonra, yeni evliler, yan yana dururlarken, sevinçten, hazdan titredikleri adeta hissedilen, çiçekler içinde yeni evliler. Bütün şu delikanlılar hep evlenmişler, saadet duymuşlar ve mekteplerini bitirdikleri zaman fotoğraflarını çekmiş olan fotoğrafçıya koşup, işte evlendik, bu sefer de evlenme saadetini tadıyoruz, yeni fotoğrafımızı çekin, demişler.

Sonra, pürüzsüz, uzun bir evlilik hayatının en güzel bir noktasında, belki bu izdivacın bir senei devriyesinde, birkaç yaşına gelmiş çocukları ortalarında resim çektiren eski evliler. Kadın biraz şişmanlamış, erkeğin alnından doğru saçları seyrekleşmeye başlamış, karşı duvarda asılı bir yeni evliler fotoğrafına bakarak gülümsüyorlar. Burada her şey, herkes birbirine gülümsüyor. Hiçbir ihtiyar, hiçbir çirkin, hiçbir düşünceli insan resmi yok. Sanki bu fotoğrafhaneye sevinçsiz hiçbir insan ayak atmamış. Yahut fotoğrafçı, bir muvaffakiyet sırrı olarak, makinesinin karşısında candan gülümseyemeyecek müşterisinin fotoğrafını çekmemiş.

Ben böyle düşünürken, birden atölyenin kapısı açıldı, gelin, elindeki çiçeklerden daha beyaz beyazlar içinde, yanında genç kocası, bir bahar havası bırakarak, bir bahar rüzgarı gibi önümden geçtiler, kendilerini bekleyen otomobile bindiler. Fotoğrafçı onları selametledikten sonra bir müddet daha eşikte kalarak otomobili gözleriyle takip etti, sonra geri döndü, yarattığı eserden memnun bir sanatkar haliyle kendi kendine gülümseyerek, beni görmeden bulunduğum tarafa birkaç adım attı. Neden sonra varlığımı fark edip, tatlı bir rüyadan uyanır gibi, bakışlarıyla ne istediğimi sordu.

- Fotoğrafımı çektirmek istiyorum. Güzel olmasını arzu ettiğim bir fotoğraf çektirmek istiyorum, dedim. Ben konuşurken adam da beni baştan aşağı süzüyor, yüzü deminki memnunluk halini yavaş yavaş kaybediyor, adeta endişeli bir ifade alıyordu:

- Buyurun atölyeye, dedi.

Ben önde, o arkada, çiçek ve lavanta ile karışık bütün bir saadet kokusunun dalgalandığı atölyeye girdik. Gösterdiği sandalyeye oturdum. Makinenin arkasına geçti, örtünün altında yüzü kayboldu, yalnız ara sıra sesini işitiyorum:

- Tabii durun!

- Kendinizi sıkmayın!

- Buraya fotoğraf çektirmek üzere gelmiş olduğunuzu unutun!

- Güzel sevinçli şeyler düşünün!

Bunu ihtar etmesine hacet yoktu, ben buraya zaten sevinçli düşüncelerle gelmiştim. Şimdi burada çekilecek fotoğrafı belki bir gün sevgilim çantasında taşıyacak... Belki bu resim...

Birden fotoğrafçının sesi, bu sefer biraz daha asabi, yükseldi:

- Lütfen, zorla gülümsemeyin!

Evet, zorla tebessüm ne kadar çirkindir! Zaten benim zorla gülmeye ihtiyacım yok. Şu adesenin arkasından bütün bir ebediyet bana bakıyor demektir, ben de bütün o ebediyete, bana hayran kalacak bütün o müstakbel nesillere büyük bir şair gibi biraz mağrur, biraz yüksekten, sadece tebessüm edebilirim.

Çok mu fazla kendini beğeniş? Çok büyük, hatta gülünç bir iddia mı? Doğru! Benim esasen hayatta hiçbir iddiam olmadı ki!.. Bu çıkacak fotoğrafımın daha küçük, daha mütevazı bir vazifesi olabilir. Belki, dinimin bana vaat ettiği en yüksek mertebeye erişir, belki bir gün şehit düşerim. Belki o zaman bu fotoğrafımı, bazı mecmualar, diğer şehitlerinkilerle beraber, basarlar. Belki mektebim, verdiği şehitler arasında benim de bu resmimi müzesinin bir köşesine asar. Belki sadece ölüp giderim. O zaman da bu fotoğrafım hayatta kalmış birkaç akrabamın, birkaç vefalı arkadaşın beni anmalarına vesile olur. Onlara, şimdiden şükran ve dostluk tebessümlerimi göndermeliyim.

Dışarıdan gelen şu hayat gürültüsüne dalarak, şu odaya sinmiş beyaz gelin kokusunu teneffüs ederek, şu karşı binanın saçaklarında gagalarıyla öpüşen güvercinleri gözümün önüne getirerek, o delikanlı mezunlardan biriymiş gibi, genç subay gibi, bir gün şahadet mertebesine erişebileceğimi düşünerek, elimde sevgilimin eli varmış gibi, ortalarında çocuklarıyla fotoğraf çektirmiş olan evlilerin o rahat tebessümüyle... Fakat şimdi niçin böyle uğraşıp duruyorum? Niçin kendi kendimi aldatmaya çalışıyorum? Benim asıl mesut zamanlarım ne oldu? Niçin asıl o zamanlar resim üzerine resim çıkartmadım? Niçin her hafta fotoğrafçıya uğramadık? Neden bugün buraya tek başıma geldim?

Fakat şimdi böyle şeyler düşünmenin de sırası mı ya! Dünyada her insan az çok bir felakete uğramış olabilir. Bunun için büsbütün kötümser olunur mu?.. Felaketler yerine saadetleri, ölmüşler yerine doğacakları, geçmişler yerine gelecekleri düşünmeliyim. Hem...

Birden, fotoğrafçı siyah örtüsünü başından atarak doğruldu. Yüzü hatta biraz terlemişti, ümitsiz bir tavırla:

- Beyim mazur görün, sizin fotoğrafınızı çekemeyeceğim, dedi.

kontrol bir-ki

2011-10-10T17:50:00.000-07:00

Geçen gün bana ait olmayan bir evin terasında balkonsuzluğa üzülüyordum yine. İçimde, başladığım bir şeyi layıkıyla bitirememiş olmanın pişmanlığı ve başladığım bir şeyi tüm heveskâr halime rağmen yarıda bırakmak durumunda olmanın sıkıntısı vardı. Hiç sevmediğim bir hayvan olan geri zekalı martının ayaklarının sac çatıda çıkardığı sesten ürktük bir müddet. Sonra, İstanbul'un çarpık kentleşmesi, küçük balkonlar ve kolaycı bordo dış cephe kaplaması dahi sakinliği öğütledi bana. Sanki yani.

O öğütün fiziksel bir karşılığını bulamamış olmalıyım ki dünkü bölük pörçük ve hasta uykularımda tuhaf şeylere inandım: Uykuya dalmak ve başımın ağrısını ve ağırlığını unutabilmek için önümde birkaç yol vardı ve cinayetli, aksiyonlu bir ortamda, ben o yolu bulmaya çalışıyordum. Sonrasında galiba paralel evren gibi bir yerdeydim, işler yine gerilimli ve atraksiyonluydu. Sonra bir anda başıma korkunç bir ağrı giriyordu ve uyanmak ve beynimin yer çekimiyle olan ilişkisini başka bir yüzeyine bindirmek istiyordum. Bu sefer de paralel evrenden çıkış için bir test gibi bir şey uygulanıyordu...

Dün gece şuurumu kaybetmiş olabilirdim bence. Ama kaybetmemişim, di mi?

seksen saniyede ikindi turu

2011-10-08T07:49:00.000-07:00

Babam mutfaktan çıksa da biraz süt içebilsem dediğim, güneşin odama vurduğu bir akşamüstündeyiz. Güneş ışınları [bu kelime grubunu da kullandım, evet] o kadar yoğun ki perdeyi indirmek durumunda kaldım, ama havanın karardığını düşünüp tembelleşmeyeyim diye tam da indirmedim.

İkindi vaktinin insana sakinliği telkin eden bir tarafı var. Köpek havlamaları, çay içmeler, buraya gelen vapurların seyrekliği, okuldan dönmek, işlerin bitmek üzere olması ve ikindi namazının sünnetinin kılınmasa da olurluğu...

Yürüyüşe çıkayım bari.

güle hayret etmemek

2011-10-04T16:03:00.000-07:00

Evde atkıyla oturuyor olmam bir yana, bu havalar; biraz serin ve biraz güneşli, aynı zamanda okula gitmeyi gerektiren havalar, içime tarif etmekte zorlandığım bir nostalji sıkıntısı yayıyor. Nostalji diyorum, çünkü okula gitme gerekliliğini ciddiye aldığım ve okuldan bir şey umduğum zamanlar epey geride kaldı. Evine kapanmış ve beyaz içlikleri çekmiş sigaralı adam imajı çizdim galiba, ama yo; o adam Çengelköy'de ikamet ediyor.

Günlük yaşantım, tüm anıların ve olmakta olanların kafamın içinde yarattığı giriftliğin sirayetiyle şekilleniyor galiba.

Laboratuvar kokusunun, önlüklerin, sentezlenmiş ve analize giden ürünlerin beni bu kadar boğacağını bilseydim, bilmiyorum neyi değiştirirdim. Gerçi şimdi de hemşire kokan, sakinliğe batmış, odası da revir havasızlığında olan kadına ne yapabiliyorum sabretmekten başka? O da beni heyecanlı bulmaktan başka ne yapıyordur ki? O itici gücü elinde tutamayan insana o kadar kızıyorum ki... Cimciklemek geliyor içimden, sonra da "geçecek" deyip kandırmak.

ben hasta bir adamım apollon. şimdi, bana öyle bakma!

2011-10-03T16:11:00.000-07:00

Yorgunluğumun, bitmeyen yorgunluğumun saatlere doyamayan uykuya yol açtığı ve aslında sahici olmadığı günlerdeyim. Şehir içinde, eskisi gibi vaktimi spontan gelişen etkinliklerle doldurmaktansa, sıkıcı da olsa bir düzenle doldurmayı tercih ediyorum artık. Yeni tanışıklıklar kazanmaya hevesim hiç yok. Tanışsam da yeni biriyle onu derhal kategorize ediyor ve kendimden kendimce uzaklaştırıyorum. Sanıyorum yani. Hiç kullanılmamış bir defterimi günlüğe dönüştürmeyi ve böylece yazı hususunda daha az sıkıcı olmayı planlıyorum. Aslında ikincisini planlamıyorum galiba. Üslubumdaki bu değişimin nedenini eskisi gibi yazarak düşünmeyi sevmeyişim olarak belirledim. Yazdığım zaman birçok şey benim haricimde bilinmelere neden olacak, bilinmek istemeyip yazmak da çok ikiyüzlü ve "şov" niteliğinde olacak. Oluyor yani; görüyoruz.

başka bir tali yol bilmediğimden sizi biraz dolandıracağım, kusura bakmayın.

Yüreğin dili, sözcüklerin yalanlarına rağmen kendisini duyurmuş.

2011-09-27T15:58:00.000-07:00

Varolan -tüm sofistike yaklaşımlardan uzak haliyle- tüm hareket ve tüm dert-zulüm-huzur dinamiği, kafamın içini ve kendimin içini [kendim, burada kafamdan ayrı], hayalle saf gerçeklikten ayırt edememeye yol açıyor. Halbuki ben kimyagerim; saf olanla olmayanı ayırt etmesini bilirim[amaaan]. Ama metafiziği uzaklaştırdılar bilimden en nihayetinde [azizim demem lazım], o yüzden ben de bu hallere düştüm.

Tüm içtenliğimle söylüyorum: Evdeki banyo paspası, deseni itibariyle bana bir şeyler anlatıyor.

"meçhul bir felaketten buraya düşmüş"

2011-09-18T19:03:00.000-07:00

tesirine bulanacağım her şeyden kaçabildiğim, ancak önümdeki bilişim cihazı aracalığıyla karşılaştıklarımın üzünce yol açan tesirinden uzaklaşamadığım bir günün bitiminde, depresyona girmiş köpeğin dert yanmaları, sevdiğim ışıklar ve bitmeyen, ama büyük olduğunu söylemeye dilimin varmadığı çaresizliğimle imsağa varmaya gayret ediyorum.

kafamı hiçbir muhabbet, hiçbir ima, hiçbir kızgınlık, hiçbir kitap, hiçbir hitap vesaire karıştırmasın diye çıkmadığım makul metrekaredeki odamda yaptığım bir telefon görüşmesi koltuğumdan dahi kalkmamam gerektiğini salık verdi sanki bana ki onu da uykum geldiği halde kalkmayıp koltukta uyuklayarak gerçekleştirdim zannediyorum.

buraya dürüstlükten ziyade yorgunluğumu aksettirir oldum; farkındayım. fakat başka türlüsüne lüzum yok. valla bak.

biterken: 21/37. (http://www.kuranikerim.gen.tr/default.asp)

Allah soracak: Niçin artistlik yaptınız?

2011-09-13T17:29:00.000-07:00

Bazı evlerde huzur eksikliği, rutubet kokusu gibi kapıdan girdikten bir müddet sonra kendini hissettiriyor. Dokundukça ele geliyor sanki. Yatak odalarında, yorganların altındaki nemli yastıklara başınızı koydukça, o yastığı kokladıkça diğer odadakiler; birbirlerinin kalpleri avuçlarında, birkaç dakika, nefes yetmeyene dek bekliyor olmalılar diye düşünüyorsunuz. Ağzınızı açmayı unutuyorsunuz... Sol kolunuza henüz mıncıklanmamış bir kalp gelip konuyor, kuş sanıyorsunuz neredeyse. Uyuyamıyorsunuz. Huzursuzluk; gizli kalmış bir iç sıkıntısı gibi tüm eşyayı kaplamış halde gecede sabitleniyor. Sevgisizliğe mazhar olmuş her türlü inorganik yapı sizinle beraber farkında olmanın verdiği zorunlu suskunluğu yaşıyor. Bahar dalı burada hiç olmamış diyorsunuz, neredeyse. Halbuki, bir şahsiyetin yarısı olması gereken tebessüm ve anlayış ve müsamaha kabiliyeti ve tekrar anlayış, orada, o havada mevcut olsa; bir mağara adamı bir gamlı kişilik yaratmayacaktı.

söz veriyorum

2011-09-05T17:01:00.000-07:00

sizi bir gün kirpiklerinizden yakalayacağım
ve hep beraber tüme varacağız

2011-09-01T17:07:00.000-07:00

bilmiyorum; bu baş ağrısı nereden çıktı. gözlerimi kapatsam da açsam da aynı: başım dönüyor. tüm gün lunaparktaymışım da uyumaya gelmişim gibi bir durum. uyumadan önce ve şu anda bile hep diyorum ki Allah'ım ben n'apcam? bir şey vesile olsa da gitsem istiyorum. tüm içtenliğimle yazıyorum inanın. bir vesile sadece.

2011-08-29T14:51:00.000-07:00

Ramazan'ın son gününü ihya etmek için değil, alakasız sebeplerden ötürü Üsküdar'a gittim. Kalabalığa karıştım. Trafik yoktu. Arife günü zabıtalar yok mu oluyor? Ne oluyor? Zabıtaların trafikle alakasının olmadığını biliyorum. İşleri karıştırayım dedim. Tarık tufan'ı gördüm ve görmemezlikten geldim. Buna ne gerek vardı inanın bilmiyorum.

Bu bayram misafirlerin oldukça az olacağına dair ümitler taşıyorum. Bakalım.

Şu an, bayramın neşesinden midir nedir, her şeyden epey uzağım. Almanya'yı çok özlüyorum. Rüyalarıma giriyor her şey. Dünya biraz daha küçülürse gerçi, anafenden arkadaşımla estonyalı arkadaşımın tanıdık olduğunu öğrenebilirim. Böylelikle özlemimi minimize etmiş olurum. Falan filan.

şâd olanlar herkesi şâdan bilir.

2011-08-25T17:54:00.000-07:00

ne yapacağım diye düşünmekten iflahım kesildi. kafamda olasılık kalmadı. ne yapacaksın soruları beni münzevi bile yapabilir. ne yapacaksın diye sorabileceklerden mümkün olduğunca uzak kalmaya yarayan gayretim mevcut, eksik olmasın(!). altı ay sonrası zifiri karanlık, ama bir yandan altı ay sonrasına giden zamanın bir an evvel akmasını, o altı ayın içindeki öngörülebilir şeylerin süratle kapanmasını diliyorum.

muğlakiyet

2011-08-24T20:21:00.000-07:00

etek uçları. çatlak topuklar. yorulmamış bacaklar. az görmüş gözler. ama ağrıyan kaslar. gazeteler. internet siteleri. aynı kapıya çıkan güncel şiirler. beceriksizlikler. utanmalar. utancı iyi yansıtmalar. bu sebeple gurur duymalar. vicdanlar. ucuz vicdanlar. facebook. rahatlamalar. ohlar. aferinler. köşe yazıları. aynı kafalar. aynı kafa?

Neşe, bahtiyarlık ve getirisi olan ahmaklığın ekseninden uzaklaşmış olmam yaşamımın zeminini kaydırıyor. Bu boşluk, bu sükûnet, bu ramazan ve bir yandan da bu kalabalık beni teselli edemiyor. Kişi bazen en sağlıklı halini bilemiyor. Sağlık ve itidal bana bahşedilmemiş diye düşünüyor ve bedbahtlığında mümkünün ötesinde bir güzellik arıyor. Bu çaba biraz heyecan verici, biraz da teskin edici. Bir anlamı vardır diye düşünüyorum, Allah var şimdi...

çırpınışlar. 38:18. ler yok burada. 38:19. burada da. sahur vakti ağlamaklı olmalar. üşümeler. bir yandan da pilav yemeler. sonrası güneş.

neyleyken böyle?

2011-08-20T20:10:00.000-07:00

Fethi Gemuhluoğlu demiş ki: “Kendi kendinize sebepsiz yere hüzünlendiğiniz anlarda biliniz ki Allah’a yaklaşmışsınızdır.”

Bana bu bir müjde, bir teselli ve hatta bir şükran ateşleyicisi gibi geldi.

Bu cümleyi düşünmeye çalışıp, bunu hatırlamamak olmazdı o yüzden.

ecce homo

2011-08-12T19:50:00.000-07:00

Emin değilim pek, ama günün bu saatlerinde içe dönük olmayan her türlü ifade şekli bana anlamsız geliyor bir sebepten. Şu vakitler, yani sabaha doğru bir hareketin mevcut olduğu zaman dilimi, beni kendime, içime, iç karışıklığıma dair her ciddi durumdan münezzeh kılıyor, münezzeh olmam gerektiğini öğütlüyor belki de. Öyle uzağım ki herhangi bir konudaki kırılmaz, zalim eminlikten, az evvel yaratılmış gibiyim. Bu bir şiir miydi?

[Dışarıda bir köy soğuğu var, hırka giyip çıksam birkaç adıma kalmaz tezek kokusu uykumu açabilir sanki.]

Sahuru beklerken ya da gece yarısından sahura kadar olan ve benim için bu hanedeki mahrem zamanlarda, bu ramazanda ev halkından birinin beni sosyalleşmeye itmesi olasılığı kuvvetli olmakla beraber, beni tedirginliklere de sürüklüyor. Rahat olamıyor, sandalyemde emanete dönüyorum.

kendine nâkıs

2011-08-09T20:11:00.000-07:00

Fecre, sehere ve kelebek tasvirlerine.

Duada kelimelerin asla bir nokta atışını karşılamadığına inandım [dün]. Heyecanlıyken -dua anı heyecan vericidir- kelimeler hiçbir kalbi ritme karşılık gelemiyor. Kavrayışı nakıs kılan, görünür ve kavranır herhangi bir mefhumun kavrayışa etkisi, kimse fark etmeden, kısa süre içinde uzaklaşıyor. Kavrayış bir avuç içine giriyor, fakat onu sıkan hangi kötücül parmaktır? Kesinlikle zannettiğimiz değil. Körelmiyor belki ama, kalp uğulduyor.

Uyuyorken hepimizin üstünde pikeler değil de yün yorganlar var bu mevsimde. Yün dedim pardon: İçinde Kur-an'ı Kerimler, Afrikalar, pideler, fakirler, yetimler, kimsesizler, mezarlıklar, ölüm, ölüm, ölümler, karialar, karia, dualar, kalp hareketleri, ilham edilenler, muhabbetler, sevmekler, sabırlar, muhasebeler, gökler, mübarekler... Ve tabi güllaçlar. Kavuşabildiğimiz her heyecan [ve motivasyon] faktörü, bir kuşbakışıyla tiyatrovari bir "anlamsızlığa" dönüşür. Motivasyon sıkıcı bir şey miydi, neydi?

Heyecan bir nimet gibi duruyor ve nimetle oyun oynanmaz.

Fecre, sehere ve kelebek tasvirlerine.

evhamlı kurabiye

2011-07-29T16:12:00.001-07:00

Balkondayım. İki gecedir bu küçücük çıkıntıya halı atıp, oturuyorum. Yeğenimle bir vakte kadar film izliyoruz. Sonra onun boncuk boncuk ve berrak gözleri yukarı dikiliyor ve uykusunun geldiğini anlıyorum. Onu sevmekten alamıyorum kendimi. Bir gün benden bıkacak korkusuyla öpüyorum, elini tutuyorum, burnunu sıkıyorum, burnunu öpüyorum…

Hiçbir varlıktan kendime uzanan tezahür köprüleri oluşturamıyorum. Akmakta olduğu pek belli olmayan vakit itibariyle kımıldamama neden olacak bir itki göremiyor, daima bir hımbıllığa tekabül eden sonuçlara varıyorum. Kafamda hiçbir şeye dair bir kayıt yok. İşin vahim kısmı kafamdaki sözü geçen boşluğa üzülecek mecalim yok.

Daha uzun yazmak ve detaya inmekti niyetim, fakat olmuyor.
Allah’ım bana ne oldu?
Allah’ım beni aptal yapma.

Uyuyayım en iyisi.

kuşların geçiş taksimi

2011-07-26T16:26:00.000-07:00

Balkondayım. Ait olduğum ana dair türlü detaylar verebilirim, ama artık bundan kaçınmak niyetindeyim. Balkona kurduğum küçük ve nemli dünyanın tuvaletten açıldığını aktarmam her şeye kafi gelir sanıyorum.

Babamın annemi çok sevdiğine yemin edebilirim.

Otosansüre muhtacım.

İyi geceler.

mükâşefetü'l kulûb

2011-07-08T19:40:00.000-07:00

Sabah oldu. Geceleyin sebepsiz yere hızlı atan nabzımı yavaşlatmayı başarabildim. Başımda gecenin ağrısının bıraktığı bir ağırlık. Annemin gitmeden önce kütüphanede boşluk oluşturması sebebiyle yerine koymak istediği kitabı, okuyacağım nedenini sunarak ona vermediğim kitapta hala bir sayfa bile okumadım. Kadının Adı Yok’u izledim. Kadınlıkta keşfedilen güçlere ulaşma isteği beni bıkkınlığa sürüklüyor. Fakat artık zaten otuz yıl öncesinin muktedir olma isteği gündemde değil. Gündemden bana ne? Şikeler beni üzmüyor. Derin devlete şaşırmıyorum. Güncel olamıyorum. Gemiler twitterda. İlahi dinliyorum. Yaşamıma, bir memur olarak devam etmek isteyecek kadar hevessizim. Neydi? Ölüsü de dirisi de para.

"göç içinizedir" ve "her hicret bir inkılaptır".

2011-06-27T16:14:00.000-07:00

şimdi nasıl susadım, bunları yazarken bile dilim damağıma yapışıyor. uyumaya gitme konusunda biraz daha acele edebileyim diye su içmeyi erteliyorum. suyu içip, dişlerimi fırçalayıp, uyuyacağım çünkü. çok uykum olduğunda, ama vakit diyelim ki on civarında seyrettiğinde, namaz kılmamışsam, dişlerimi fırçalamadan yatıyorum. uyanmak istiyorsam sabahtan evvel, yatsıyı kılmadan yatıyorum. uykuda ölürsem ya dişlerim temiz olmayacak, ya suya kanmış olacağım ya da bir yatsı eksik olacak yani.

cılız erkeklerden nefret ediyorum.

bütün sesler bir seste boğuldu, mansûr.

2011-06-25T16:47:00.000-07:00

az önce balkona çıktım. tuvaletten muhitin en uygunsuz yerine,komşumuzun bahçesine açılan balkona. devamlı akan suyun şırıltısının duyulduğu yere. hava çok güzel. üşütüyor. çorap giyme gerekliliğini getiriyor. bir de tuhaf bir aydınlık var. güneş doğmak istiyormuş da korkuyormuş gibi.

beni dışarı çıkaran bütün gerekliliklere her defasında galiz küfürler savuruyorum. hep ama. teşbihi bir halt zanneden -bir halt tabi de- ve yazdığı dört cümlelik paragrafın üç cümlesini teşbihle kazanan yazarları neden sevmiyorum? hiçbirimiz bilmiyoruz. fakat bir derdimi anlatmaya çabalarken ben de aynısını yapmıyor değilim. niye yapıyorum? direktliğe ne oldu?

"Yûnus kendini kınarken..."

2011-05-31T16:17:00.000-07:00

Kendime ait olmayan bir evin balkonunda bu saatte uyanığım. Hava biraz soğuk ve site görevlileri çimleri suluyorlar. Uykum da var aslında.

Bir eylemin ertesini, sonuçlarını göze alabilirse ya da bunlara kayıtsız kalabilirse, insanın yapamayacağı şey yoktu.

Yapamayacağı şeyin olmaması fikri veya inancı yüreklendirebilir kişiyi her konuda. Tramvaya binerken, birisine kafa tutarken, yemek yaparken, arkadaş edinirken vesaire gibi devamını kolaylıkla getirebileceğim birçok mevzuda yüreklendirebilir kişiyi, fakat istisnasız her konuda yürekli olmak ve hatta cesaret konusunda hiçbir takviyeye ihtiyaç duymamak, anlıyorum ki yaşama bir manasızlıkla tesir ediyor. Cesur bir insan olmaya çabalamamak, mutsuzluğun daim veya sirkülasyonun mutlak frekansının bir parçası olduğunu kabullenip mutluluğa çabalamak gibi temel ve vazgeçilmemesi gereken bir normatif mekanizma benimçün.

Öyle yani.

kein überraschendes Wort hier

2011-05-24T16:48:00.001-07:00

bugün, okuldan kurtulmak adına başvurduğum yollardan biri olan sinemaya gitme işini gerçekleştirdim. ablamı aradım. filmleri söyledi. ben bir tanesini seçtim ve dedim ki: bu film güzeldir, eminim. buluştuk. biletleri aldık. dondurma yedik. sinema salonuna girdik ve anladım ki ben o filmi daha evvel izlemiştim. elif'e bunu asla itiraf edemezdim tabi. mezara kadar benimle sürüklenecek bir sır bu artık. fakat, zihnimin son üç aydır karanlık olan kısımları sebebiyle olacak, filmi nerede, kiminle ve ne zaman izlediğimi hatırlamıyorum. hiçbir bilgi yok. hiçbir kayıt yok bende . filmdeki her şeyi hatırlıyorum, neyin gerçekleşeceğini bilmiyorum, ancak sahneler aktığında o sahnelere aşina olduğumu görüyorum falan. bildiğiniz, güzel olmayan bir filmi iki kere izlemiş oldum yani.

***

bu hafta, bu günler, bu gece hariç her zaman, beklemediğim herhangi bir vakte erişebileyim diye aksın gitsin, fakat ben yaşlanmayayım. omuzlarım küçülmesin. yüzümde ne o daimi gülümseme olsun, ne de çatık kaşlarım. torunum olmasın. on beş kişiye karnıyarık yapmayayım. bu korku o kadar yeni bir korku ki sokakta yaşlı teyzeleri gördüğümde midemde bir kasılma hissediyorum. kusmaya hazırlanan kediler gibi oluyorum ve bu sabah durakta beklerken sahiden de kusacaktım. sebebi başka tabi.

***

sabrın sonu selametse şayet, yönetimini elimde tutamadığım bu ekstrem seviyedeki sabır beni bir yerlere götürecek inşallah. fakat gün gelmesin ki ben bir başka hayatın üzerinde mesken tutan faydacı bir bakteriye dönüşmüş bulmayayım kendimi.

yine dumandır

2011-05-14T01:49:00.000-07:00

Zişan'ı bir saat evvel yolcu ettiğimi düşünmem. Vaktin öğleye yaklaşıyor olması. Uyusam mı diye düşünmem. Telefonda konuşmam. Çaydanlığın altını yakmam. Zişan'ın çalışmasına şarkı söyleyerek eşlik etmem. Çayın altını söndürmem. Çayımı bitirmem. Kahvaltı etmemiz. Öncesi: Kahvaltı etmemiz. Odada oturmamız. Zişan'ın yüzünün gece aldığı halin beni güldürmesi üzerine konuşmalar. Zişan'ın beni uyandırması. Midemin yanması. Ağlamak isteği. Üzülmeler. Babamın salona aceleyle girip beni uyandırması. Uyku.

***

Şimdi mutfaktayım ve inanın ki yazmak istediğim şeyleri yazamıyorum. Bu annemin kabak dolması yapmaya hazırlanıyor oluşuyla da alakalı olabilir tabi.

düşük mukavemet

2011-04-18T07:05:00.000-07:00

şimdi evdeyim. sabah evden çıkıp da bu saatte eve dönmüş olmamı şaşırtıcı buluyorum. neden geldim? üşüdüm, keyifsiz gibiyim, sınavım var ve 2 saat uykuyla duruyorum. o uyku da rahat bir uyku değildi zaten.

sevmekten daha alt mertebede olan hissin fiili yüreğimde iken, o hissin yöneldiği insanın beni anlayacağına, hem nasıl anlayacağına dair taşıdığım inanç aslında o mezkur hissi mertebelemedeki başarısızlığımın kanıtı değil midir?

sanki iki ayrı noktadan aynı vakitte hareket ediyor ve ben bu hareketim sonucu aynı, ama içime sinen makuliyete sahip bir noktaya varacakmış gibiyim.

elif gelsin ve onu evin içinde gezdiğim her yere canımın sıkıntısını geçirsin diye gezdireyim istiyor, bugün başka da bir arzu taşımıyorum [diyeyim, buraya yetsin.].

guten morgen!

2011-04-12T21:01:00.001-07:00

bu saatte uyandığım için bir post girmem elzem bir halde gibi düşündüm. sabah namazından sonra yatmadım. kendime domatesli ve salatalıklı kahvaltı hazırladım. çay içtim. şimdi üstümü giyineceğim galiba.

erbarme dich, mein Gott!

2011-04-10T15:34:00.000-07:00

bakınız; bugün neler yaptığımı anlatmayacağım galiba. hiç sıkıcı bir gün geçirmediğimi düşünüyorum. ama o eski video kasetlerini izlememiz yok mu, işte o etkinlik yok olsun. gerçekten o kasetler yansın, hatıra istemiyorum daha fazla; gerçekten. videoları izleyip, benimle beraber televizyona bakan hiç kimsenin bilmediği şeyleri hatırlamak falan bana reva olmamalıydı. bu aralar merhamete muhtacım. merhamet göstermeye de muhtacım; ama bu kısım aşikar galiba artık. değil mi?

bu dönem o kadar fonksiyonsuz hissediyorum ki kendimi birisi kolumdan tutup şunları yapacağız veya senin görevin şu desin istiyorum. sosyalleşmediğim söyleniyor; doğru. kiminle sosyalleşmem gerektiği hususunda bir yol gösterici tavır göremiyorum ama ben. annemden nasihat dinleyebilmeyi çok isterdim bugünlerde. annemden ilkokul üçüncü sınıftan beri nasihat almıyorum galiba. annemin söylediklerini hiç umursamadan yaşamış olmam bunca zaman, güçlü biri olduğumu gösterse keşke. inanın ki bana hiçbir şey hiçbir şeyi göstermiyor bu aralar. spor salonundan çıktığımda çınaraltı'na veya üsküdar'da herhangi bir yere gitmek istiyorum devamlı. oralar bile hiçbir şey göstermiyor.

boş geçirdiğim bütün vakitler boş geçirilmeli, uykularımın hepsi uyunmalı, geç vakitlere kadar hep oturulmalı, münasebetsiz olunmalı, bir yerde uzun zaman amaçsız oturulmalı vesaireymiş gibi adeta, değil mi?

***

dün otobüsteydim. karşımda, cübbeli ve şalvarlı, orta yaşlı bir adam vardı. gözleri çok güzeldi. tam karşımda durdu. cebinden kuran çıkardı. bu adam sol tarafımdaydı. sağımdaysa sağır ve dilsiz üç kişilik bir aile işaret diliyle konuşuyorlardı. kitap okumaya başladım. sağır ve dilsiz ailenin arkasındaki koltukta oturan biri, cübbeli adama yer vermek istedi; adam yaşlı değildi. o kadar güzel Allah razı olsun dedi ki, Allah'ın o anda o yer verenden razı olmaması için adamın içinin fesat olması gerekir diye düşündüm. düşünmemeliydim. kitap okumaya devam ettim. cübbeli adam kur'an'ı yüksek sesle okumaya başladı. adamı daha çok sevdim; kirpikleri çok güzeldi. önündeki adam ona yer verdi. adam reddetti. sesi onu rahatsız etti zannetti. çok utandı. ama sonra ısrarlara dayanamayıp oturdu. o kadar çok şey anlattı ki. o adamın evde karısına kötü davrandığını düşünmedim mesela. gözleri ayna gibiydi ve şeffaftı. su gibiydi demek istemedim şimdi magazinel bir atıf olur diye vazgeçtim. ama öyleydi yani. namazı es geçerek 24 ibadetli saati anlattı. keşke benimle konuşsaydınız dedim. konuşsaydık haram mı olacaktı?

müezzin olsaydım ne olacaktı?

closer

2011-04-06T15:54:00.000-07:00

bu sabah kalktım. ama kafamda çok parlak bir plan var: teslim etmem gereken ödevi, başkasına mail yoluyla, hocaya adıma vermesi kaydıyla emanet etmek. uyanıyorum. ama uyuyacağımı bildiğim için çok rahatım. özlemi arıyorum. okuldan nefret ediyorum derken sesim tiz çıkıyor, özlem de her sabah aynı muhabbeti yapma diyor. haklı. ama bunun üzerine fikrimin parlaklığına kani olduğu için, kendisi de beni taklit etmek istiyor. bilmiyorum neden, birkaç kişi hariç okulda herkesle aram epey iyi bu aralar. herkes bana istediğim kıyağı yapıyor. ölecek miyim ki? çok alakasız bir arkadaşımı arıyorum. ama çok alakasız. o kadar çıkarcıyım ki o anda, kızın telefonu suratıma kapatması lazımdı bence. ne bileyim. gerçi ödevi vermemiştir belki de. kim bilir. sonra kıza özlemin ödevini ve kendi ödevimi yollayıp yatağa giriyorum. üşümekten uyuyamıyorum. annem üstüme bir battaniye daha örtüyor. uyuyamıyorum. azıcık uyur gibi oluyorum, annemle babamın tuhaf şen sesleri uykumu bölüyor falan... gerisini anlatmayacağım. çoktan anlatıım çünkü birine...

ne olduysa

2011-04-04T12:07:00.000-07:00

dün gece yatağa yattığımda içimde öyle bir sıkıntı vardı ki sanki dün gece başka birisinin hayatını yaşamaya zorlanmıştım. allahım anlatması epey zor. sabah kalktım. annem uyandurdu ilk önce. bildiğiniz sabah çekişmeleri işte. annemin tehditleri falan. sonra düzeldim. kendi hayatımda olduğumu hissettim. okula gittim. bir 10 dakika falan kendi başıma oturdum, o sırada kahve içtim. yanıma da okulun köpeği gelip durdu. uzun uzun bakıştık. işte o anda yine başa döndüm. içimde hala bunun sıkıntısı var. ne olduysa?

light up

2011-03-30T15:06:00.001-07:00

çok uykuluyum. az önce balkona çıktım ve artık ketum biri olmadığımı farkettim. o kadar ketum değilim ki çok fazla konuşan birine dönüştüm ve sanıyorum ki hayatımdaki tuhaf karakterlere tuhaf ayrıntılar verir oldum. ketumluktan kurtulmamı olumlu buluyorum.

çok uykuluyum. vücudumun birçok noktası yanıyormuş gibi acıyor. üşüyormuş gibi bir de. son zamanlarda tuhaf insanlara tuhaf tasvirler de yapmaya başladım. beni affetsinler.

çok uykuluyum. çantamda üç tane mandalina var ve onlar bu sezonun son mandalinaları. bugün oturduğum tek bir kadının bulunmadığı kahvehanede onu da tüketmek istemiştim, fakat acı çay ve elma kafi geldi sanıyorum.

uyumaya gidiyorum.

ben niye böyleyim nihat?*

2011-03-21T14:52:00.000-07:00

içimden tek satır yazmak gelmiyor. çünkü üzülüyorum basbayağı. yarın okulum var ve takdir edersiniz ki gitmek istemiyorum. küçük şehirlerde yaşayan yeni arkadaşlar edinmek ve/veya aachendakilerden feyzalmak falan istiyorum. kısacık kısacık postlar yazmaktan ben de sıkıldım, fakat kafam bomboş gibi.

not: nihat diye birini tanımıyorum. süper baba'daki nihat bu.

2011-03-15T08:48:00.000-07:00

sunumum için çeviri yapmam gerekiyor, fakat yan masaya nereden geldiği pek belli olmayan kızlardan birinin gelinlik modelini, göğüslerini gelinlikten taşacak gibi gösterecek tarzda tasarladığını söylemesi tüm dikkatimi dağıttı. tövbe estağfirullah lan.

kampüs çok güzel. çünkü hava çok güzel. biraz soğuk, ama olsun.

eller semaya

2010-09-03T16:05:00.000-07:00

yarın gidiyorum. evdeki son iftarımı müthiş bir hızla yapıp yola çıkmalıyım. halimi açıklayacak gücü bulamıyorum kendimde. bana dua edin. ve bu da yeni adresim, bilginize :

http://deutschlandhinundzuruck.blogspot.com/

everybody dance now

2010-09-01T19:35:00.000-07:00

babamın sahur sonrası dertleşmelerinde, hem abime hem de ecevit'e arkda arkaya kızabildiği bir günün başlangıcı bugün. cidden hayrolsun. ve üzülüyorum basbayağı, çünkü babam da annem de epey üstüme düşmekteler üzüldükleri için gidişime. yazık lan. yapayalnız kalacaklar. ühühü.
ve gidişime iki gün kaldı.

sabahı öven peygamber etkisi ve gülümsemeler

2010-08-14T18:24:00.000-07:00

odam günlerdir, gün içinde benim dışımda bir sürü insan barındırıyormuşcasına dağınık. üstelik bana ait olmayan eşyalar falan da var sağda solda. ben özümde düzenli ve titiz biriyim; burcumun özellikleri bir kere bunlar. ama anlaşılan o ki özümden oldukça uzaklardayım.
insanlarla sabahları gündelik şeylerden konuşmak ne kadar zor geliyor bana tarif edemem, ama deneyeceğim. bana bir şey söylendiğinde cevaben göstermem gereken tepkiyi kısa anlar içinde anlamsız buluyor, gözlerimden akan ifadeyi donuklaştırıyor "sahiden öyle, kesinlikle" gibi sohbeti durağanlaştıran sözler sarfediyorum. ben bir şeyleri kıskanıyorum ya. bu sohbet esnasında muhatabımın beni bazı nüanslar sebebiyle yakın bulmasını ve bu yakınlığı samimiyetle harmanlaması vesaire çok sevimli geliyor bana. sevimsizleşmeyeyim diye o fazla duran, aşırıya kaçan samimiyet perdesini sokuyorum araya, ama dedim ya; fazla fazla fazla. muhatabımınki kararında, benimki fazla ve eğreti. anlamsız bulduğum şey ise, bu düşüncelerin niçin çöreklendiği benim veya herhangi birinin üzerine. iletişim niçin bazen bu kadar zorlaşıyor? otuzuma geldiğimde bu işi kökünden halletmiş olacağım galiba, ancak o zaman yani.
hem dünkü sabahın yoprgunluğunu bu sabah yeniden tatmamak için hem de sohbetlere yeni malzeme çıkaran havanın gazabına uğramamak için güneş doğmadan uyuyayım diyorum. ve fakat hiç uykum yok.
kaçır beni uyku.

ilk birkaç dakika

2010-08-11T19:34:00.000-07:00

pencere açık haldeyken gece oturmalarım, sabahlamalarım, hiç müziksiz bir geceyi geçirişim sebebiyle, semt civarında hangi hayvan grubunun hangi saatte sesini yükselttiğini biliyor gibiyim. ve inanır mısınız yakınlarda bir yerlerde horoz besliyor birileri.

güneş doğarken etrafa oturan ağır ve soğuk hava yaz aylarında hep olsa keşke desem havadan ve sudan çok mu konuşmuş olurum acaba. bahsettiğim soğuk hava, horoz ve yorgun köpek sesleri, bana şimdi sere serpe oturacağım programsız bir günün habercisi olduğu için seviyorum onları. böyle bir sabahı haremden ev istikametinde yol almak suretiyle tuttuğum taksiye binerken de hissetmiştim. harem daha soğuktu ve gözlerim canımı acıtıyordu. kışın hava aydınlanırken kazım'dan aldığım poğaçaları arabasında tüketmek üzere duygu'yu beylerbeyi'nde beklerdim; o zamanlarda iki saat filan uyumuş olurdum, ama mutluluğum ahmakça denecek kadar diri ve anlamsızdı. duygu'nun beni acayip bulduğu zamanlardandır herhalde o hallerim. okula gidip, çok iyiyim çok, diyebilmek biraz delice geliyor şimdi bana. delice fakat, olması gereken bir insanlık hali gibi de geliyor.

benim bir yeğenim var; kedileri ve serçeleri çok seviyor. bir sabah beni uyandırıp, bana ne zaman civciv alacaksın da demişti. çocuklarla ve gençlerle olan sohbetlerin, özellikle yaşıtım bireyler için söylüyorum, muhatabınız üzerindeki tesiri inanılmaz bir vaziyette ve bu durum bir hala ve teyze olarak beni ebeveynlerden daha ciddi ve korkutucu bir yere sabitliyor sanki. çünkü çocuklar anne ve babalarının yasak veya anlamsız kıldıkları bir alana benim görünmez iznimle rahatlıkla geçebiliyor ve o alanla ilgili benim aracılığımla fikir ediniyorlar. herhangi bir çocuk için mühim şeyler arzetmek bir garip ve çok tatlı bir his.

işi bırakmış olmanın verdiği rahatlık hissiyatıma gönlümce plan yapamamanın ket vurması durumunu umursamayaraktan yatağa giriyor, güzel bulduğunuz sabahlar diliyorum.

sahur vakti nadilik

2010-08-11T16:19:00.001-07:00

dışarısı çok sessiz. havalar ölümcül sıcak. sırtıma ve enseme bir şeyler batıyor. ve bugün ramazan'ın ilk günüydü. hiçbir yere gitmedim, hayatım mükemmel[falan].
iftar için çin böreği yaptım ve ramazan'da bir daha yapmama kararı aldım çok lezzetli olmasına rağmen. babam da beğendi, akşam ezanı okunurken babama bir hususta yalan söyledim. masum yalan diye bir şey keşke hiç olmasaymış dedim orucumu açarken. son birkaç günüme bakarsak söyleyecek çok şeyim varmış gibi duruyor fakat, hayır, yok.
sadece blog yazmayı hiçbir zaman bırakmamak istiyorum, üşengeçlik başıma çöreklenebilir benim çünkü.
üsküdar'daki yeni cami'nin avlusunda teravih namazı kıldım bugün. biz namaz kılarken, beynamaz bir adamın arkamıza geçip popolarımızı izlemesi tedirgin edici olsa da, güvenliğe adamı parmakla gösterip avludaki sefasına son verdirmem tedirginliğimi söküp attı desem de inanmayınız, çünkü secdedeyken güvenlik n'apıyor peki şimdi diye de düşünmedim değil. şimdi kadınların niçin erkeklerin arkaısnda saf tuttukarını anlayabilirsiniz. o avluda yaşamak istiyorum ben, o kadar. cemaat dağılırken bile sessiz olabilen tek yer şu hayatta. teravih namazlarını her gün bir camide eda etmek gibi bir müteşebbis düşüncem var. klimalı cami tekliflerine açığım.
sahur vakti bol sulara.

prayer for beauty*

2010-06-03T14:57:00.000-07:00

Pastırmayı sevmediğim gerçeğiyle yüzleşmem bitmiş değil, inanır mısınız? Pastırma kelimesi iştah açıcı bir komut sanıyorum benim için, ancak pastırmayı yedikten sonra beklediğim hazza asla kavuşamıyor, yedikten sonra vücutlardan buram buram uzaklaşan baharat kalıntılarını da cazip bulmuyorum. Böylesine caydırıcı faktörlerin mevcudiyetine rağmen, pastırmanın eve girmesini ve onu yiyebilme fikrini seviyorum. Pastırma yemekle alakalı sohbet etmeyi bile seviyorum, ancak pastırmayı beklediğim kadar çok sevmiyorum. Midemin yanında yalan söylüyorum yani bir nevi pastırmadan bahsederken...

Ömrümün hiçbir haftası bu hafta olduğu kadar karmaşık bir hal almamıştı. Yalnızca aşık olmadım, o kadar yani... Çocukları düşündüm, babasını bekleyen çocuları, metanet eksikliğini ve endişesini çaktırmayan çocukları. Sesi telefonda kötü çıkan kadınları. Gergin bekleyişlerde olanları. Samimiyetle dua edenleri. Duaya empatiyle başlayabilenleri. Çocuklarla olan iletişimimin iyiliği sayesinde, en kaygan geçişi onların alanına yapabiliyorum sanırım. Bir çocuğu bir felaket olasılığından uzak tutmanın, tutmamaktan daha kötü bir fikir olduğunu öğreniyorum... Tecrübe etmiyorum çok şükür, ama öğreniyorum... Babasını bekleyen bir gence sarıldıktan sonra, beni görmesinin verdiği sevincin yanında babasıyla ilgili malumatını sorduğum zaman gülümserken gözleri küçüldüğünde ve yaşardığında empati denen yetiyi hissedebildiğim için Allah’a şükredebiliyorum; bardağın en dolu noktası burası elbette... Birileri “Allahuekber!” diyor. Demesinler diyorum. Demeyin. Allahuekber ne demek diye sorsam onlara keşke diye düşünüyorum. Sormuyorum. O da susmuyor. Defaatle Allahuekber denmesine karşı duyduğum rahatsızlığı açıklayamıyorum.

Allahuekber ifadesi seni gaza getirmesin n’olur! Gaza gelme! Eve gidince duruluyorsun çünkü. “El intifada” dinleyebilirsin evde, ama duruluyorsun. Sen duruluyorsun, ben de şimdi Tezer Özlü’yü taklit etmeye çalışıyorum galiba mesela . Ama Allahuekber; biliyorum.

Anayurt Oteli’ni izler gibiyim; tinsel duyumsama bakımından.

Bu haftanın pastırmasını henüz yemiş sayılmam.

*Bu şakıyı da dinlemenizi öneririm. Noe Venable.

"Asra andolsun ki insan gerçekten hüsrandadır."

2010-05-04T13:59:00.000-07:00

Hayatımın daimi bir akışa bağlı oluşu, beni dehşete düşürürdü eskiden. Mesela geçirdiğim saniyenin bir daha yaşanamayacağını düşünüp hayretle ve dehşet içinde birkaç saniye daha geçirdiğim vâkidir ve hatta sıktır. Ama şimdi o değerde panik hallerine düşüyor olsam da o halim genel bir vaktî endişeden beslenmiyor.

aşk değil, gelgeç bir sevgi diliyorum.

2010-04-11T15:51:00.000-07:00

“... Gelgeç bir sevgiyi herkes, adi bir cani bile duyabilir. Genç yaşta ölen ağabeyim kuşlardan af diliyordu: Görünüşte anlamsız bir şey, ama gerçek... çünkü sevgi dünyası büyük bir okyanus gibidir, bir uçtaki kıpırdanma öte uçta da duyulur. Varsın kuşlardan af dilemek anlamsız bir davranış olsun, ama ne var ki, kişioğlunun çevresindeki tüm yaratıklar, kuşlar da çocuklar da onun biraz daha yumuşak olmasını pek isterlerdi....”

Zosima Dede (Karamazov Kardeşler’den)

Bu sözleri okudukça, çiçek açan ağaçlara bakmak gleiyor içimden. Kuşları zaten önemseyen biriyimdir zira. Tomurcukların patlamasına inanamayan sıkıcıklıkta birini okumanızı önermem bana sorarsanız. Ama tomurcukların patlamasını, kahverengi dallarda bitiveren nokta şeklinde pembelikleri, beyazlıkları görmenizi isterim. Mevsimle paralel seyreden bir ruhum olsun istemişimdir hep. Güneş doğarken öten kuşlar ve güneş doğarken camdan -bakmayı akıl edebiliyorsam- gördüğüm “noktalar” , zımpara misali her dokunduğunun enerjisini emen bir insana dönüşmemi engellesin, diliyorum.

Gergin olmak, öfkeli olmak, hemencecik kızmak çok kolay reaksiyonlar. Sabah beni uyandıran anneme saatlerce sebepsiz yere sinirli kalabiliyorum bile ben mesela. O sırada, o kadar çok inanıyorum ki haksız olduğuna, sakinleşmeyi dilemiyorum bile... Mazlumun öfkesi makbuldür kabilinden... Kadıncağızın yaptığı da okula gidebileyim diye beni uyandırmak; bu! Böylesine masum bir mevzuda dahi –gayriihtiyari bir hal olsa da-, kontrol edilebilir ince bir nokta görüyorum, olmasını umut ediyorum, Zosima Dede’yi çok sevdiğimden, onunla beraber kuşlardan ve tomurcuklardan medet umuyorum.

genç kendimin acıları

2009-07-24T16:09:00.000-07:00

kulağımda müzeyyen senar'ın her zaman eşlik etmekte zorlandığım peslikteki sesi. şarkının sonlanmasına hiç izin vermiyorum.-titrerim mücrim gibi baktıkça istikbalime(oha!)- ferit'le(yeğenim) karşılıklı söyleyeyim diye günlerdir dilimde ve kulağımda. asıl sebep ama, tabi ki teyze yeğenin ud eşliğindeki buluşmasını mükemmelleştirme isteğim değil.

ensem ağrıyor.

aptallıklar gözümün önünde tavan yapmadıkça birisiyle ilişkimi kesemiyorum. o kişiyi beni sinirlendirmediği halde aptal bulmama rağmen. aptal bulduğumu düşünüp de bırakmadığıma inanamıyor olmama rağmen. bilmem çok mu sabırlıyım? çok mu merhametliyim? çok mu inceyim? ol(a)madığımı zannettiğim bir dolu sıfata mı sahibim içimde bir yerde. ya da ısrarla ve inatla, ensemdeki acının saçlarımı dahi dökebildiğime inandığım bazı zamanlarda kendimi durdurmamaya mı çalışıyorum. buzlu bir zeminde falanım da kayıveriyorum sanki. düşmek değil kaymak diyorum her defasında. zeminin sonu olmadığını farz ettiğimden zarar da görmüyor muyum acaba? yani zarar görmediğimi mi düşünüyorum?

tüm sınamalar gerçekleşmedikçe kendimde birisini sevemiyorum. kişiye duyduğum sempati sürekli olarak beni bir kuşkuya düşürüyor. o kuşku der ki: ortalıkta muhakkak dayanamayacağın şeyler var. böylesine iyi hissedemezsin. bu hissiyatı bekledin, ama bu kadar net bir halde sempati duymak seni dönülmez ve onulmaz bir insanlık haline sürükler ki ona da alışkın değilsin. en iyisi kontrol et kendini sürekli. kontrol kişiye gerekmeyen bir alışkanlık namzetidir diye bir varsayımla giriyorum kapıdan, tevekkül deyip oturuyorum. kapıdan çıkar çıkmaz kontrol başlıyor gene. kontrol yüzünden sempati duyduğum kişiyi bir müddet sonra kusurlarından ayıramıyorum. kusurları sempatimi buğulandırıyor. o buğudan nefret ediyorum işte. kontrol hiç bitmiyor ve tekrar... ta ki buğu yoğunlaşıp görünmez kılana dek her hissi...

perde-i zulmet çekilmiş korkarım ikbalime yani...

not: başlığı görünce heyecanlananlardan özür dilerim:).

hâb

2009-07-22T16:40:00.000-07:00

“Bana görev yükleme. Çünkü ben yokluktayım. Anlayışlarım köreldi, övgü sayamıyorum.”

Çocukluğun Ramazan ayında, vaktin iftara daha yakın durduğu saatlerde izlenen, dine dönme kararı alıp camide banyo yapan (gusül abdesti alan); tasıyla, kovasıyla, su sesiyle tüm törenselliğin vücuda geldiği gusül abdesti dakikalarının ardından, bir gün öncesinden “cahiliye devrim” gibi tamlamalarla söz eden baş karakterin pek de ilginç olmayan yaşamını konu alan Türk filmlerinin ruha kattığı iç sıkıntısından daha boğucu bir şey kalmadı artık...
Boğuculuk...
Sabah namazında camiye koşan adamlarla, ilk vapura yetişen adamlar arasındaki boşluk benim vaktimdi. O boşlukta herkesi susturup insanların dedikodusunu yapan horozlar ve köpeklere ağızlarının payını veren bendim. Kedileri de peşime takardım üstelik. Artık sabah namazında camiye koşan adamlarla, ilk vapura yetişen adamlar arasındaki boşlukta ben yokluktayım.
O yokluk bir izin, bir bahane, kaçış değil ancak bir müsade olabilir.
O yokluk benim;
geceleri sabaha karşı çizilmiş kesik beyaz çizgilerin hizasına geçip oturma
ve hatta
o asfalta gömülme isteğim olabilir.